david rikkers
april 2027
Krum 14 5768RG Meijel
Vergnügt verlustigd
Genoeglijke rust zingt de alt in Bachs cantate BWV 170. Vergnügt is zo’n woord waarbij je jezelf wentelt in genoegen om datgene waarover je zo voldaan bent. Nu lijkt dat bij Bach vanzelfsprekend zijn band met het goddelijke maar vergis je niet. Getalenteerde personen duiken onder de oppervlakte van de tekst en raken iets essentieels van het leven aan. Ze laten de bestaande vormen staan maar voegen in hun composities een extra laag toe die je niet direct kunt waarnemen maar bij het beluisteren door velen wordt aangevoeld en je dichter bij het leven brengt. Kunstenaars doen dat bijna automatisch. De een wat makkelijker dan de ander en het ene object leent er zich eerder voor dan het ander. Dat verklaart dat bepaalde muziekstukken het langer uithouden dan andere doordat ze snaren raken die bij iedereen emotie oproepen. Sommige mensen hebben het meer dan anderen en sommigen zoeken het op en cultiveren het. Het is af te lezen aan het aantal tranen dat spontaan in oog of hart of beide schieten. Wie het vorm weten te geven hebben minder last van fysiek vocht omdat dit zelf al vormgeving is. En dubbele uitdrukking die minder vaak voorkomt. [jul2020]
Lang leve Spinoza!
Ben door mijn stukjes over Spinoza heen. Wellicht komen er nog bij maar ik zit niet stil. Zoals in het circus een hoogstandje wordt bereikt door op elkaars schouder te gaan staan en een klein kind tenslotte de top aantikt zo denk ik verder op grond van Spinoza. Het gaat dan niet meer om wat Spinoza actueel bezig hield maar om wat nu speelt. Op het ogenblik is dat de keuze of we die maken of niet in verband met de coronacrisis. Gaan we op de oude voet verder of gooien we het stuur radikaal om. En kan dat wel zonder ons hele bestel op losse schroeven te zetten? Het gaat dan om thema’s die in elkaar grijpen: zien we mensen als mensen ongeacht of ze zwart bruin of wit zijn. Gezond of gebrekkig. Winnaars of verliezers. Laten we mensen tot rust komen of jagen we ze op om geld. Putten we de natuur verder uit als wingewest of zoeken we naar andere mogelijkheden. Het zal wel goed komen maar op het nippertje. Zo zijn wij mensen. Ik verwacht geen wonderen maar gezond verstand zoals bij Spinoza! [jul2020]
Pannenkoeken bij Strijland Rheden
Het waren heerlijke en smakelijke momenten als Annemarie me uit eten nam naar ons geliefde Pannekoekhuis Strijland in Rheden. Zoals op 20jan 2012 daags voor de groots gevierde tachtigste verjaardag van Annemarie twaalf hoog op Atlanta in Velp. Meestal reed Annemarie zelf en vonden we nog net een gaatje op de beperkte parkeerplaats bij het eethuisje. Vaak konden we doorlopen soms werden we tegengehouden door personeel. Vol is tenslotte vol. En met teveel zoekende mensen in het eetcafé konden de mensen niet rustig van hun pannenkoek smullen. Wij kregen altijd een knus tafeltje voor twee aangewezen. We bestelden na een eerste keer aarzelen altijd voor een hartige pannenkoek met champignon kaas spek en een schaaltje salade. Dat was ruim voldoende. De bediening was vlot en het afruimen nog sneller want nog meer hongerige magen drentelden achter de klapdeuren. In vakantietijd waren het vooral wandelaars van de Posbank. Achter het restaurant liep de trein naar Zutphen. Het lag aan een rotonde zodat je makkelijk kon uitvoegen. Ettelijke keren deden we het Pannekoekhuis aan en altijd met een voldaan gevoel en dat zat hem niet alleen in de pannenkoek. We voelden ons ontspannen en blij. Op die laatste keer na 16feb 2013 toen Annemarie koos voor Cor en ik voor het Boek. Maar dat was niet zo. Haar keuze kwam voort uit boosheid en de mijne uit onvermogen (wat moest ik anders?). Annemarie belt Cor af maar de volgende ochtend beslis ik dat ze toch Cor een kans moet geven en niet uit edelmoedigheid bij mij moet blijven. Zo gingen de herinneringen op slot en kan ik ze nu pas openen. [jul2020]
Juffrouw Willy
De gravin noemden Dorine en ik hospita Mevrouw van der Meulen in Heemstede waar we op kamers konden wonen direct na ons huwelijk in 1963. Pieter de Hoogstraat 9 we bleven bij de schilders. In Den Haag bracht ik mijn eerste levensjaren door in de (Frans) van Mierisstraat 66 de (Johannes) Mijtensstraat 42 en de (Johannes) Vermeerstraat 46 allemaal Hollandse schilders. Van rijtjes huis in volksbuurt naar twee onder een kap huis in betere buurt. En daar paste gravin ook beter bij. Bovendien kwam de familie uit Indië en was daar opgeschoven op de maatschappelijke ladder. Dorine had ook een Indisch verleden. Dat klikte meteen. Ik leerde mijn eerste woordjes Maleis. Haar zoon zat in Zuid Afrika. Haar jongste dochter Nel woonde in op de verbouwde zolder met de pleiter Joost Verheus. De oudste dochter was Juffrouw Willy met het Downsyndroom die op de tussenverdieping haar kamer had. Die tweede verdieping werd door de gravin verhuurd om wat extra inkomen te hebben. Wij kwamen er als tweede en laatste huurders in. Joost & Nel hadden zich intussen met drie koters (Marleen Caroline Joost) uit de zolder geperst en vroegen meer ruimte. Daarvan was halverwege 1963 nog geen sprake. Toen was Juffrouw Willy nog volop in zicht en bedrijf. Nel had haar zus toen ze Marleentje eenmaal had voor van alles en nog wat ingeschakeld! Hoe vaak hoorde vooral Dorine haar mopperend voorbij komen op de trap en de overloop (ik ben je baboe=kindermeisje niet!). Ze moest ook boodschappen doen voor haar moeder en zichzelf voorzover de leveranciers niet aan de deur kwamen. Wat we ook geregeld naar boven en onder hoorden komen was Gallio de boxerhond. Je kon aan zijn ogen zien hoe de vlag erbij hing. Een uithaal van Nel was voldoende om hem op zijn schreden te laten terugkeren. Er viel altijd wat te lachen met en bij Nel & Joost en we hadden met ze te stellen. Ze lieten ons met hen samen wijn inkopen maar zo snel dronken wij niet! Juffrouw Willy herinneren we ons vooral van haar 31 brieven aan Dorine en mij gericht nadat wij naar De Bilt verhuisd waren. In groot handschrift (blokletters). Het was goed te lezen maar helemaal begrijpen…we zaten er lang op te blokken! In1972 kwamen de laatsten. Op 11okt 1973 overleed Mevrouw M.M.D.van der Meulen-van Beek (88jr) van wie we ook zo af en toe post kregen. Op 11aug 1983 overleed Juffrouw Willy van der Meulen (69jr). [jul2020]
Voorzichtige ouders
Moeder en pappa waren bescheiden mensen in de dertiger jaren vorige eeuw. Net boven de armoedegrens. Ze moesten hard ploeteren om ons gezinnetje van vier personen het hoofd boven water te laten houden. Ze deden dat op een waardige manier. Ophef lag niet in hun aard. Daarom werden ze door andere familieleden gewaardeerd. In geschillen die in beide families voorkwamen namen ze een bemiddelende positie in. Moeder liet het werk vóórgaan op ontspanning en mede door haar astmatische klachten (nu eerder met cara benoemd) zoals kortademigheid niet gauw bereid tot extra inspanningen buiten het huishouden. Pappa was de antenne naar buiten en genoot daarvan. Hij las de krant heel goed en hield de berichten op de radio bij. Daarnaast ging hij graag de hort op zoals mijn moeder dat niet zonder pijn noemde. Naar familie en de Haagse Markt (de grootste van Europa) vlakbij ons aan de Herman Costerstraat. Naar de mart zei iedereen. Zaterdags ging hij wel twee keer. Dat moest wel want hij droeg alles wat hij kocht in een oude schooltas (met 2 sluitingen opzij en een binnenvak)! Hoe vaak ben ik met pappa mee geweest naar de mart. Hij wist me altijd te paaien met iets lekkers! In de loop van de oorlog (1943-1944) was dat het stenen gebouwtje waar een viswijf stond te schreeuwen lekkere mosselèèè. Dat was vet en lekker gebakken mosselen. Zomers was het een bakfiets met twee soorten ijs voor ijsco’s. Heb het van twee kanten de voorzichtigheid van vader en moeder. Het caute van Spinoza voegt daar een dimensie aan toe. [jul2020]
In de ban van Wetenschap
Er wordt een experiment over Racisme gehouden onder jongeren. En Jort Kelder leidde een rommelige discussie op corona afstand Het huidige racismedebat drijft Nederland uit elkaar. Ga het niet hebben over dat debat. Heb dat vaker gezien zoals in Hollandse zaken van Cees Grimbergen. Het oppoken van een smeulend vuurtje. Snap wel dat democratie daarom vraagt. Het is een probleem van alle tijden. Wat van het eigene afwijkt wordt argwanend bekeken. Door de eeuwen heen is een geschiedenis opgebouwd van afwijzen tot uitbuiten. Het achterstellen van vandaag is een verborgen manier van niet mogen binnen de geldende fatsoensnormen. Schelden een primitiever uiting. Omdat het van alle tijden is zien we dit ook bij ooit onderdrukten. Alleen op redelijke gronden kunnen we het probleem beheersbaar houden. Mensen staan in hun ontwikkeling op diverse hoogten. Bovendien houdt verstandelijke groei niet altijd gelijke tred met onderbuik gevoelens. Er komt nog een groter probleem boven water. Dat we ons de les laten lezen door de Wetenschap. Natuurlijk is wetenschap een belangrijke stap vooruit. Maar we laten nog veel liggen waar we geen oog voor hebben of nog niet hebben. Zo verloopt opname ziekenhuis volgens standaard protocollen wat persoonlijker zou moeten. En dat geldt alle sectoren van de maatschappij. Als de Echternach springprocessie (twee naar voren een naar achter) sukkelen we vooruit. [jul2020]
InterChalet in Horst
Toen ik nog in de Twingo naar Emmy reed in Venlo mede om het Jubilatekoor van de Don Boscokerk te versterken en als lector mijn stem te laten horen zochten we ’s middags vertier elders. Zo stuurden we twee keer richting Horst in het noorden. Aan het begin en op het einde van 2014. Op navigatie van Tomtom volgden we 19jan de weg naar InterChalet een grote Bouwmarkt die goed bezocht en heel gezellig is. Daar koop ik bij werkkleding een kort blauw jack wat prettiger is in de auto en Emmy voor haar dochter Hanneke koeien-onderzetters. Eindeloos probeer ik bureaustoelen uit. In het restaurant Intermezzo nemen we een kop koffie. Ik stress in de auto bij het invoegen op de snelweg A73. Maar na bijna een jaar heb ik daar geen last van. Wel heb ik pijn in de beenspieren die met Paracetamol in bedwang worden gehouden. We rijden naar het InterChalet waar we meteen doorstiefelen naar Intermezzo voor pruimenvlaai met koffie. Na lang snuffelen in het porcelein kopen we twee schoteljes van Blond Amsterdam en een rvs pannetje dat Emmy van mij krijgt. [jul2020]
Bronkhorst gezusterlijk
Begin juni2010 was ik weer met de Twingo in Rennen Enk Arnhem. Maar het was een aflopende zaak: Annemarie wou in de buurt van Albert wonen en die was sinds maart opgenomen in particulier verpleeghuis Julia in Velp. Er is al een tweede optie op haar appartement. Dat geeft de nodige spanning bij Annemarie. We drinken koffie in de hal van Rennen Enk met de 93-jarige Louise Lindenman waar ik ook Ankie Cor Wesselink de twee ten Brinkes en Sonja Simon zie. Ook de dove nieuweling Henny Muller. Terwijl Annemarie naar haar wekelijks samenlezen (Etty) bij zr Loeke in het hoofdgebouw is regel ik een Beko keramisch fornuis met heteluchtoven en bestel na ruggespraak met Annemarie een onderschuifbed. Samen naar Albert in Julia waar we buiten zitten en Femy het hoofd er is. Albert is heel rustig. Terug ruimen we op zolder twee kasten leeg en sorteren naar Berging (op Atlanta) en Kringloopwinkel. De volgende midddag (2jun) rijdt Annemarie me naar het kleinste stadje van Nederland Bronkhorst. Onderweg krijgen we onenigheid over de weg en als Annemarie naar een molen wil lópen waar ik hoogst in de auto naar toe wil. Als we uit de kapel stappen staan de zusters Lijdeke en Loeke voor onze neus! Hen bieden we aan ze mee te nemen. Ze hadden een zware busreis achter de rug met 20 minuten lopen vanaf Steenderen! Het is een piepklein plaatsje in de Middeleeuwen helemaal afgebrand. Wat er nu staat is gedeeltelijk nagebouwd. De Kapel is na de brand hersteld. Op eigen gelegenheid ontlopen we elkaar nauwelijks. Loeke koopt kleding en Annemarie en ik bezoeken de Joodse begraafplaats met graven tot 1963. Lijdeke is een wandelende encyclopedie! Via het veerpontje tussen Olburgen-Dieren. Daar nemen we een Italiaans ijsje. De Italiaan praat Italiaans met Lijdeke die daar jarenlang gewerkt heeft. Om 18:15 zijn we thuis. Annemarie stelt voor pannenkoek te gaan eten in Rheden waar ik haar naar toerijd. Heel smakelijk (champignon kaas spek met een portie salade). Net voor het 20:00 Journaal zijn we thuis. We zijn goed moe en gaan meteen naar bed. We slapen tot 22:15 waarna we krant lezen en thee drinken en een sojatoetje eten. De andere dag zoeken we het Vincentrum de Kringloopwinkel aan de Rozendaalsweg waar we alles heensjouwen. Uiterst vriendelijke dames! Hans & Kitty houden de blauwe tuinstoelen voor zichzelf. Rijd 14:15 van Rennen Enk weg. Tank in Elden. Kan vlot doorsnellen.[jul2020]
Ich komme
De indringenste woorden vind je op de laatste bladzijde van de bijbel. Ze staan in Openbaring 21,20 Ja ik kom haastig! Amen. Ja kom heer Jezus. Dat is niet opzienbarend of iets waarbij de tranen je in de ogen springen. De uit zijn graf opgestane Jezus zegt dit naar het begrip wat de schrijver had van die Jezus. Het is pak weg zeventig jaar na diens kruisdood! Hij laat Jezus dus zeggen: Ja ik kom haastig! met de bijbetekenis van snel plotseling. Maar…Jezus komt helemaal niet terug en zeker niet haastig! Hij is ooit op aarde geboren en jeugdig omgebracht. Wat mensen daarna om hem heen hebben gefantaseerd haalt hem niet naar de aarde terug. Intussen staat na 21 eeuwen het christendom er als een wereldwijde organisatie. De fantasie omgezet in beeldende werkelijkheid. Kerken en musea puilen uit! Componisten uit bepaalde tijden zorgden dat we het ook vandaag nog kunnen horen in missen en koralen. Zo beluister ik Bach in een duet van sopraan en bas van BWV 140 genoemde bewerkte tekst. Zo ontroerend mooi! De mens die met volle kruik de bruidegom tegemoet snelt. En bruidegom christus die alsmaar antwoordt ich komme ich komme! Het is de parabel of vergelijking van de tien bruidsmeisjes waarvan er vijf slim en vijf dom waren (Matteüs 25) want de bruidegom laat op zich wachten. De slimmeriken hadden extra olie voor hun lampen meegenomen de dommen niet. Toch moeten we de vergelijking omdraaien. Want niet god of christus is de komende maar mensen zijn komenden. Dat is de realiteit. Telkens als de mens iets loslaat treedt hij het geheim van het leven binnen beetje bij beetje. Tot de dood hem helemaal opneemt.[jul2020]
Déja vu
Elke ochtend loop ik achter de Veloped rondjes op en rond de Krum en dat deed ik destijds ook met Dorine in haar rolstoel die ik duwde. Nu duw ik een forse rollator met klimwiel voor stoepen die ik alleen bij De Stoep tegenkom. Loop nog steeds dezelfde route als toen met Dorine. Ze had er meestal veel zin in en toonde dit door meteen overeind te komen van het hooglaag bed wat we geleend hadden van Medipoint. Soms had ze geen zin en zei dat ook. Het was te koud of geen zon of slecht geslapen. Altijd een reden waarin ik me goed kon vinden. Drong nooit aan. We waren goed op elkaar afgestemd. Nu wandel ik dus in mijn eentje maar dat is schijn. Heb aan mijn smartmobiel om mijn hals aan het riempje haar trouwring hangen. Ze moet dus mee weer of geen weer. Maar ik ben al net zo kieskeurig als zij! De drie paardjes van toen in de wei tegenover Geert & Bea Koppers staan er nog altijd twee zwarten en een bruin. We hielden altijd stil en begroetten ze en gaven een plukje hooi wat ik bij mekaar grabbelde. Wie ik ook nooit mocht vergeten te groeten was de hond aan de overkant van de Roggelsedijk die kwispelend achter het hek ons aanblafte. Zodra ik hem had toegesproken hield hij op met blaffen. Ook honden mag je niet zonder groeten passeren. [aug2020]
Eitje lepelen
Als vóórschools kind kon ik eindeloos in een zachtgekookt eitje lepelen. Was altijd het laatste klaar. Vooral met Pasen! Dan moesten drie eitjes naar binnen worden gewerkt. In katholieke kring werd al gauw gedacht aan de driedaagse grafrust van Jezus. Hoe dat geteld werd vond ik toen al merkwaardig. Je leerde dat in die tijd met hele dagen werd gerekend dus vr za zo en niet met onze 72 uur want dan kwam je uren te kort! Pasen 1938 merkte ik voor het eerst dat mijn geslacht een heerlijk gevoel kon geven. Bracht dat meteen in verband met pasen. Een soort cadeautje net als de eitjes! Buiten thuis kreeg ik maar schaars eieren toegediend en zeker niet gebakken die werden verwerkt in maaltijden want ze waren er in overvloed met duizenden kippen rond de kloosterscholen die vooral voor de verkoop produceerden! In het examenjaar (1953) kwam ik energie te kort zag mijn moeder vóór de huisdokter dat in de gaten had. Had bijvoeding nodig op het internaat. Dagelijks een geklutst rauw ei. Met nog een student waren wij de enigen die dat op 90 knullen voor mekaar kregen. Maar die ander kreeg een gebakken ei! Nu is er geen enkele reden te bedenken dan een eieroverschot bij de buren. Zij bieden me als Vrienden van het ei gratis afname aan want hun vier dames zijn stevig aan de leg. [aug2020]
Wat ons niet meer past
Niet zo lang geleden (2020) hoorde ik iemand beweren dat de geleerden nog altijd geen tweede zon hadden ontdekt! Zij dacht dat alles wat we moesten weten in het levensboek de bijbel stond opgetekend. God had hemel aarde zon maan en sterren gemaakt. Meer hoeven we niet te weten! Maar mensen willen meer weten en zo ontstaat wetenschap. En die wetenschap vertelt een ander verhaal. Van ons zonnestelsel wat in banen draait rond het middelpunt van de Melkweg. De zon met zijn acht planeten waaronder de aarde is maar één ster van de ontelbare andere sterren in dat grotere stelsel. En zo zijn er onnoemelijk veel zonnestelsels in even zovele opeenhopingen van sterren. Dat geheel wat we het heelal noemen en door ons kan worden berekend beslaat nog geen 4% van het geheel als er tenminste niet meer universums bestaan en we deel uitmaken van een multiversum. Het is duizelingwekkend en staat lichtjaren verwijderd van de simpele opvatting dat er een handleiding bestaat voor mensen! De bijbel is een gedateerde verzameling boekjes in verhaalvorm opgebouwd in duizenden jaren. Daardoor lijkt het nog ouder. Christenen en moslims geloven makkelijker in achterhaalde zaken. [aug2020]
Afscheid godenwereld
Dat mensen toch vasthouden aan bepaalde vormen van religie verdraag ik goed. Vaak een gevoel aan geborgenheid uit de kindertijd. Dat kerkleiders er zich tegen logica en wetenschap in aan vastknopen kan ik niet goed vatten omdat ik mezelf daarvan heb gedistantieerd. En met mij velen. Uitgetreden priesters en diakens. Beletten positie van voorganger en inkomen hen van die stap? Maar dan geef je toch indirect toe dat het systeem niet klopt als je er zelf niet achter kunt staan? Intussen is de generatie voor wie het een probleem was uitgetreden en bijna uitgestorven. Heb bij mezelf kunnen vaststellen dat er niets verloren is gegaan slechts een verschuiving heeft plaats gevonden. Veranderingen gebeuren geleidelijk. Deed er wel vijftig jaar over. Een verandering in mijn hoofd en in de maatschappij. Die twee samen versnelden het proces. Ik zou nu met spijt achteraf zitten als ik toen gebleven was. Er speelde meer dan dat ik niet zonder vrouw wilde leven. Het raakte de kern van het leven voor en met god. Weinigen hadden dat zo sterk als ik ook onder collega’s. Velen waren praktisch en wilden opbouwwerk doen hier of in het buitenland (de missielanden). Daarvoor hoefde je geen priester te worden maar dat zagen zij anders. Mijn contemplatief priester worden was ook twijfelachtig geworden. Het had geen meerwaarde voor het monnikzijn. Het zat er voor mij nog wel in maar werd vooruitgeschoven. Na een jaar als diaken te hebben gefunctioneerd zou ik waarschijnlijk in 1962 priester zijn gewijd. Dat wachtte ik niet af. Bovendien Rome gaf geen dispensatie aan priesters die hun ambt neerlegden. Ze konden geen kerkelijk huwelijk sluiten. Enkele jaren later zwichtte de kerk en legden honderden priesters hun priesterboord af. Gelijktijdig gaven de meeste religieuzen er de brui aan. Ik was een van de eersten die opstapte onder hen die daar op hun plaats waren. Het geloof in god trok als een mist op. Je moest iets anders. Vond meteen iets wat me aanstond. Kon in kerkelijk verband schrijven maar dat duurde kort. Ik werd gevraagd op het secretariaat van het Aartsbisdom. Maar een Encycliek van paus Paulus VI die volkomen buiten de tijd stond brak iets in mij en ik werd ziek en afgekeurd voor alle werk. Intussen kregen we een kind en ik de handen vol want mijn vrouw kon maar halve kracht vooruit. Na verhuizing naar het platte land waar ik het druk kreeg met bouwbegeleiding en een kind zichzelf laten ontplooien brak een donkere tijd aan waarin ik veel studeerde en schreef om te overleven. Daar kwam abrupt een einde aan door herseninfarcten bij mijn vrouw en mezelf. We werden omringd met zorg. Het leven van mijn vrouw ging als een kaarsje uit en ik schrijf verder tot tevredenheid van iedereen. Zonder god van buitenaf. De natuur doet haar werk. [aug2020]
Graanprijs
In de coronacrisis speelt de graanprijs voor de voedselvoorziening in onze regio’s geen beslissende rol meer wat het 350 jaar geleden wel deed. Schaarste aan graan door misoogsten dure tijden en hongersnood schrijft Jan Buisman in zijn tot nu toe zevendelige standaardwerk
Blijf bij ons het wordt avond
Troostwoorden de eeuwen door uit het Emmaüsverhaal (Lucas 24,29) Tweede paasdag voorgelezen. Twee mensen te voet van de stad naar het dichtstbij gelegen gehucht zien opeens verbanden die ze niet eerder opmerkten. Het overkomt mensen onderweg of thuis als ze even tot zichzelf komen. Het is zo echt menselijk en het gebeurt dagelijks. Daarvoor hoef je niet op cursus of spirituele sessies mee te maken. Het enige wat je nodig hebt is rust en stilte in jezelf. Dan vallen de puzzelstukjes vanzelf op hun plaats. Want zoals bij een puzzel is het leven gebouwd uit één geheel. Dat merk je als je rust neemt en het stil laat worden bij jezelf. In het verhaal is het een geheimzinnige vreemdeling die komt en vertrekt. Geen werkelijke persoon. Hij staat voor de gedode geliefde. Hij is er niet meer maar de twee beseffen dat hij er bij was toen ze samen aten. En ze zijn er zó vol van dat ze het hele stuk terug lopen om het hun vrienden te vertellen. Die zijn gelijktijdig tot dezelfde slotsom gekomen. Het leven gaat door in een nieuwe vorm. Draag ons de nacht door. Laat ons niet piekeren. Morgen is een nieuwe dag. [aug2020]
Willy Jebbink
Willy is dood! Het komt er gebrekkig bij Jan Jebbink uit alsof hij zelf iets aan zijn stem mankeert. In de loop van het gesprek dat ik met hem over de telefoon voer komt dat niet duidelijk naar voren die 27e oktober 2018. Ik wil hun informeren over de dood van Dorine op 10aug van dat jaar. Maar Willy is Dorine vóórgegaan in februari 83jr oud. Vandaag zegt Jan hebben hij en hun dochters Mirjam Hester en Judit haar as op de Hoge Veluwe uitgestrooid. Willy was van 29maart 1935 en Jan van 11aug 1938. Ik had al eerder gebeld en hoorde de stem van Willy op de voicemail. Ik schrok dus behoorlijk toen Jan me vertelde dat Willy dood was! Willy was het aanspreekpunt altijd al. Zij was onderwijzeres Jan timmerman. Toen ik die ene keer in de Twingo hen bezocht 17juni 2006 om foto’s te schieten voor Annemarie van Rijn omdat ze zelf als mantelzorger voor Albert niet zo gauw in de gelegenheid was dat te doen. Het liefst had ze dat samen met mij gedaan…Willy & Jan leerden Dorine en mij kennen via een advertentie in het Haarlems Dagblad waar wij op reageerden 9juli 1965. Het ging om babyzorg en wat huishoudelijk werk zodat Willy voor de klas kon staan. Hun eerste baby vijf maanden oud. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Dorine wil een babytje verzorgen omdat ze er zelf nog geen kon krijgen.Willy was gevraagd voor de klas te komen bij gebrek aan leerkrachten. Er rijzen moeilijkheden omdat zij door onze houding wars van materialisme hen diep in de nacht de ogen geopend had voor een naar zij toen eerlijk meenden verkeerd pad. Wij kijken er toch weer iets anders tegenaan en gaat het toch door. We wandelen met hen door het Haarlemmerhout op 7aug 1965. De Mirjamzorg voor Dorine vangt aan op 30aug 1965. Als Willy & Jan naar hun werk zijn heeft ze het rijk alleen in de Lakenkoopersstraat 4 boven een kleuteropvang. Ze doet het op haar manier en komt niet vaak aan wandelen toe met Mirjam in de kinderwagen. Dat houdt verband met de slordige ouders. Ze is druk met opruimen. Soms wip ik op de fiets tussen de middag naar haar toe om in Haarlem te winkelen als de winkels om 14u weer openen. Een paar keer bezoeken we het gezin en eten en drinken daar (19feb 1966). Ik word er zelfs jolig van en besef dat het mijn stijl niet is. Op 2sep 1965 gaat Dorine naar een Tupperware-avond door Willy georganiseerd terwijl Jan en een collega mij gezelschap houden. Op Dorines 28e verjaardag komen de Jebbinks bij ons fonduen. Als het zicht op een koopflat in Haarlem Schalkwijk met Fleur van der Bend als inwoonster bijna werkelijkheid wordt wil Dorine ophouden en dat gebeurt. Op 5april is haar laatste werkag. Als we naar De Bilt zijn verhuisd (het experiment met Fleur van de Bend ging op het allerlaatste moment van Fleur uit niet door) zoeken we elkaar nog een enkele keer op. We blijven ekaar schrijven en zo wil Willy Dorine zwanger zien (14apr 1972) en bezoeken ze ons als Rachel is geboren (26mei 1972). Een bijzonder bezoekje was op maanlandingsdag 20juli 1969 van Apollo XI met Armstrong en Aldin. Zij moesten ’s avonds nodig terug naar huis maar rekten het tot de eerste voet op de maan gezet was maar dat werd alsmaar uitgesteld. Lange tijd zag ik ze niet meer tot ik 29jun 2002 in de Renault Twingo op doorreis naar mijn nicht Nellie in Rijswijk bij hen langs ging. We bezochten de Oude Baaf waar ik met luide stem Gregoriaans ten beste gaf en daarna op het dakterras van V&D genoten van frisdrank en het uitzicht. Een allerlaatste keer dat ik Willy zag was 17-18jun 2006 (een warme dag 29gr) toen ik bij hen overnachtte en Willy mij begeleidde door het oude Haarlem naar de straten door Annemarie opgegeven om die te kieken. De volgende dag reed Jan voor me uit en zette me op de goede weg naar Roden waarbij ik de eerste keer over de Afsluitdijk reed. (Jan rookte die laatste keer nog sigaartjes en keek naar cup-voetbal) [aug2020]
Lalleman
Wim Lalleman mijn vriendje van de lagere school aan het Westeinde in Den Haag (1944-1946) raakte ik uit het oog door gescheiden seminaries. Hij en zijn tweeling broer Arie vertrokken naar de Salesianen van Don Bosco in Ugchelen bij Apeldoorn en ik ging naar de Missonarissen van Mariannhill buiten Arcen bij Venlo. Sporadisch kwamen we elkaar op vakanties tegen in Den Haag. Zo wist ik dat hij de studie niet aan kon en verpleger werd in Sint Bavo de Psychiatrische Inrichting in Noordwijkerhout waar hij later ook een woning kocht aan Groene Wege 8. Ik was toen ook afgehaakt en werkte in Heemstede waar ik elke dag heen treinde. Op het station ontmoette ik toen een paar keer zijn broer Arie inmiddels pater Salesiaan. Later spoorde ik hem op. Het is dan 20jan 1988 maar pas zaterdag 24nov 2001 ontmoeten we elkaar lijfelijk. Twee volle dagen praatten we tot diep in de nacht want dat konden we wel! We zagen elkaar daarna nog twee keer bij Nellie Rikkers die hem uitnodigde als ik daar ook was. Daarna was het fysieke contact van de baan. Op 11feb 2010 stierf zijn broer Arie. Zijn spirituele nalatenschap in boekvorm heb ik hier op de boekenplank naast mijn bed staan. Wim was erg goedgeefs en betaalde feitelijk twee computers voor mij! De laatste jaren wordt hij vergeetachtig maar lacht er nog bij. Bel hem vaker op. Hij is mijn laatste vriend. Ik ken hem vanaf zijn elfde jaar. [aug2020]
Mieke Meeuws
Mieke Meeuws is niet meer. Ze overlijdt 12aug 2020 in Sittard waar ze sinds 2004 woont in een nieuw huis speciaal voor elf zwaar gehandicapten (Andersonstraat 39L). Daar is ze terecht gekomen nadat haar man de orgelbouwer Michel Willems van wie ze in 1990 is gescheiden op 66jarige leeftijd op goedevrijdag (18apr 2003) overlijdt aan drank en voedsel. Twee jaar later (1992) begint zij te sukkelen met haar heupen en knieën. Na meer dan zeven operaties belandt ze permanent in een rolstoel. Als ik haar 27mrt 2004 bezoek is ze hoopvol weer zelfstandig te kunnen lopen wat ze enthousiast demonstreert. Op 3aug van dat jaar verneem ik dat ze in het weekend van 23-24 juli met 30 tot 40 personen in het Carmelietenklooster in Sittard naar de Amerikaanse non Zr Stephen luistert die in 1986 van Paus Joannes Paulus II de opdracht kreeg over heel de wereld voorbeden-groepen op te richten. Zij secretaris van een groep van vijf vrouwen de Ezechiël groep. Deken van Rens heeft al toegezegd kerken open te stellen. Ze vertelt verder over de telefoon dat ze al 40 meter met krukken kan lopen! De dokter stomverbaasd. Ze oefent veel in het zwembad. Bij haar broer de Montfortaan in Spaubeek kan ze het trapje af naar de tuin. Mieke Meeuws leer ik kennen op Stokershorst waar na een pauze voor het eerst weer een Gebetstunde plaats vindt niet in het huis van het Baptisten echtpaar Hans & Maria Schwabe maar in de grote zaal waar conferenties worden gehouden. Ik ben al twee keer eerder aan de deur geweest de gastheer en dame zitten nog tot 10jul 1985 in hun huis in Spanje. Die 10ejuli komen vijftien personen bij elkaar: zeven Duitsers acht Nederlanders. Beide families Scheres. Een man uit Nunhem Jo Mom en de 42jarige Mieke Willems uit Heythuysen-Zuid (die op aardbeienvlaai tracteert). Een buurvrouw Riet Janssen van de fam Scheres (ook voor het eerst). Loopt uit nav Johannes 14. Riet en ik stellen ons voor wat geruime tijd in beslag neemt. Er wordt gezongen makkelijk mee te zingen liedjes uit charismatische hoek. Over en weer komen Mieke Riet An Fie Lei op bezoek. Mieke is een eerlijk hartelijke vrouw maar onhandig en nerveus. Zij stort zich met overgave in projecten voor de katholieke zaak. Er komt daar ook een evangelist over de vloer Hans van Dongen de eerste keer al dat ik Mieke in de Mezenstraat opzoek. Ik heb het daar niet zo op teveel kapiteins (Hans Otto Maria en ik) op een schip. Daarom haak ik na enige tijd af (29jan 1987) maar kom terug als mijn boodschap zich wijzigt (12jan1998). Intussen heeft de groep zich uitgebreid met mensen uit Nederweert waaronder Liesbeth Gerits (Budschop) en Christine Gijsbers (Kessel-Eik) met wie ik veel contact heb. En Piet Willems die uit Grashoek wordt opgehaald door Klaus Dieter Leder die met zijn vrouw Petra het stokje heeft overgenomen van Hans Otto & Maria en mij vanaf De Stoep en passant oppikt. Toch eindigt het voor mij 4jul 2001. Mijn opvattingen botsen teveel met die van de groep. Word wel uitgenodigd voor de Slotavond 16dec 2003. Dan wordt het stil rond Mieke. Met veel moeite kan ik haar nieuwe adres achterhalen en haar bezoeken. Maar daar blijft het bij. De problematiek thuis is me genoeg. [aug2020]
Kerkzanger
Heb heel mijn leven gezongen. Omdat ik dat fijn vond. Op de Lagere school koos Piet Kunst mij niet uit om bij het jongenskoor te komen mijn broer Gerard wel. Haalde amper een zesje voor zingen. Met twee jongensscholen had Piet keuze genoeg. Toen werd ik maar misdienaar. De kapelaan die daarover ging Henk Kooyman selecteerde op makkelijk kunnen leren want je werd soms opgeroepen voor trouwtjes en rouwtjes onder schooltijd. De schoolmeester moest je met een paar woorden uit kunnen leggen wat hij de vorige dag de klas had bijgebracht. Hier ligt de basis voor mijn zelf lesgeven aan Rachel. Op St.Paul (Arcen) ontdekte de Indische pater Clemens de Man binnen enkele dagen mijn verborgen muzikaliteit en koos mij uit voor het jongenskoortje. Nog geen jaar later moest ik meedoen in de operette De Bosduiveltjes. Je had niets te kiezen je werd een rol toebedeeld door een van de paters die daarover gingen: Clemens de Man en Vianney Boeren. De laatste koos mij nooit maar werd mij opgedrongen door andere schola leden die het Gregoriaans verzorgden nog vóór ik de leeftijd van 17jr had bereikt (ik was 16jr). Zo zat ik vanaf die leeftijd bij toneel en zang van twee koren. Voor toneel was ik eigenlijk niet zo geschikt maar ik beschikte over een behoorlijk stemgeluid en kon goed tekst onthouden. Maar verder was ik een stijve hark. Dat brachten lotgenoten steevast in verband met mijn herkomst uit Den Haag. Ik had iets deftigs (wat ze later ook van Rachel zeiden). Ze merkten ook wel dat ik aanleg voor neurose had maar dat woord gebruikten we niet en de paters hielden hun mond want die wisten het zelf amper. Ze konden er niets mee. En zo modderden we verder tot ikzelf koos voor de zingende Benedictijnen. Dat werd negen jaar professioneel zingen theoretisch en practisch ondersteund door zanglessen op de Doetinchemse muziekschool bij mv van Willigen. Daar kreeg ik liefde voor Bach. Zij had als soliste meerdere jaren de Matthäus gezongen. Wij namen heel wat juweeltjes door die ik soms ten beste gaf in de besloten kring van het klooster. Maar in hoofdzaak was het Gregoriaans met iedere dag een gezongen Hoogmis Kleine uurtjes en Vesper. Al gauw werd ik ingelijfd bij de schola (vier zangers die om beurten voorzongen en intoneerden). Meestal zag ik er naar uit. Toen trad ik uit en nam me voor me niet te laten strikken door een paochieel zangkoor. Toen ik na drie jaar naar De Bilt verhuisde heb ik het een keer geprobeerd maar het was een groot koor en de preken van pastoor Rohling stonden me niet aan (hij las stukken uit de krant voor en gaf stemadvies: KVP). Thuis zong ik wel en Dorine zong ook zij het een ander genre (Arbeidsvitaminen). Zo schoof de tijd door. Elk kerkgebouw (in die tijd nog niet op slot) wijdde ik in met luide zang en Dorine vond het altijd mooi klinken. In deze eeuw kwam ik in Venlo in contact met Emmy Verhaar uit Den Haag en oude wortels. Een klein koortje dat afkalfde wat ik wel wilde helpen. We zongen eenvoudige stukken en ik werd gevraagd om als lezer met anderen de lezingen te verzorgen. Op 11jun 2011 sluit ook de Don Boscokerk voor goed zijn deuren. In de Nicolaas van Meijel liep ik vaak even binnen om achter het jathek de hoge hallenkerk mee te laten zingen. De koster en organist vond het ook mooi en maakte het hek soms los zodat ik voluit kon jubelen. Toen overkwam me het cva en was ik een half jaar voor revalidatie in ziekenhuis VieCuri en bij Emmy in Venlo. Dat was het einde van mijn zingen. Doe het nog wel maar niet meer in het openbaar. Tot mijn tachtigste zong ik vooral in kerken. [aug2020]
Netsuke met aanvulling
20200901_103433 Afbeelding
Het leven van Dorine kende verschillende verzamelperioden. En van de eerste verzamelingen was die van de Netsuke. Je spreekt het uit als nets’ke samengesteld uit ne een grillige wortel waaraan alle voorwerpen die in de Japanse kleding zonder zakken werden meegedragen een gordelknoop (een soort sleutelhanger). En tsuke ter bevestiging door de drager zelf van koordgaten voorzien. Bijgesneden en versierd ontwikkelde het zich tot een kunstwerk waaraan sinds tweede helft 18e eeuw talrijke scholen van ivoorsnijders zich wijdden. Een geliefd verzamelobject ontdekte Dorine ook! Zij zag het als eerste bij juwelier Esmann in de etalage op Steenweg 8 in Utrecht. Het is 18aug 1978 als ze een liggend Paard (hyothan) ziet uitgestald. We stappen onverhoeds de winkel binnen en krijgen daar uitgebreid uitleg. Voor 495 gld glijdt het in haar diepe jaszak. Het krijgt een prachtige plek op het bergmeubel en wel op de B&O radio in riopalissander die we tien jaar eerder aanschaften. Maar Dorine die zich vanaf die tijd anders laat noemen (Dore en Godsgeschenk) wordt 3nov 1978 eenenveertig jaar en laat zich bij dezelfde juwelier Esmann de netsuke Ratje cadeau doen (275 gld). Krijg ook de smaak te pakken en op 9nov 1978 sleep ik mijn verjaarscadeau de netsuke Aapje voor 325gld bij Esmann weg. Toen was het hek van de dam want ik ontdekte dat de Chinezen een andere Zodiak (dierenriem) hanteren dan wij in het westen. Wij gebruiken de namen voor de maanden: ram (mrt/apr) stier (apr/mei) tweelingen (mei/jun) kreeft (jun/jul) leeuw (jul/aug) maagd (aug/sep) weegschaal (sep/okt) schorpioen (okt/nov) boogschutter (nov/dec) steenbok (dec/jan) waterman (jan/feb) vissen (feb/mrt). De Chinezen: rat os tijger konijn draak slang paard geit aap haan hond varken. Maar die cyclus geldt voor twaalf jaren en is ingewikkelder dan onze astrologie. Wij zochten naar dieren uit het Chinese rijtje. We hadden er al drie (paard rat aap). Verwoed keken we in de etalage bij Esmann want andere juweliers waren minder geïnteresseerd. Op 17nov 1978 haalden we het Zwijntje binnen voor 275 gld. De volgende dag 18nov 1978 kwam de Slang voor 350 gld in ons bezit samen met de Hazen voor 295 gld. Op 24nov 1978 konden we het Veulen voor 475 gld niet laten liggen. Bijna twee maanden werd er niets aangekocht. De juwelier was blut voor wat we zochten. Op 19jan 1979 vinden we het Osje voor 298 gld en weer twee maanden later op 17mrt 1979 de Draak met een losse tand in de bek het duurste stuk van 595 gld. Na vier maanden vinden we 11jul 1979 het Schaap voor 325 gld. Tenslotte sluiten we de volgende dag (12jul 1979) af met nóg een paard: het Rode Ros een antiek stuk (van Komei vorige eeuw) voor 398 gld. Eigenlijk voor 18aug 1979 de dag dat we een jaar geleden begonnen te verzamelen. Toen gingen we denken aan verhuizen. Dat werd Meijel (Zutphen viel af). Twintig jaar later in 1999 scheiden we in onder en boven: Dorine beneden en ik boven. Als ik de caravan die niet meer gebruikt wordt uit de verzekering wil halen reageert Dorine met het gedeeltelijk schoonmaken van de sleurhut en legt ze de netsukes op de trap om ze te gelde te maken bij de Christies. Het is zo’n gezellige sfeer binnen begroet ze me enthousiast. Dat van die netsukes was het haar waard. De netsukes blijven in ons bezit en de caravan wordt na haar dood weggehaald [sep2020]
Aanvulling
-Verdeeld over twaalf maanden
1jan(veulen) 2feb(hazen) 3mrt(draak) 4apr(aap) 5mei(paard) 6jun(schaap) 7jul(slang) 8aug(rode ros) 9sep(géén nogmaals paard) 10okt(zwijn) 11nov(rat) 12dec(os)
-Volgens de Dierenriem
ram (m/a) stier (a/m) tweelingen (m/j) kreeft (j/j) leeuw (j/a) maagd (a/s) weegschaal (s/o) schorpioen (o/n) boogschutter (n/d) steenbok (d/j) waterman (j/f) vissen (f/m).
-Volgens de Chinese astrologie
rat os tijger konijn draak slang paard(2) geit aap haan hond varken.
[19okt2022]
Curriculum vitae
Ik ging in 1939 naar school en in 1962 aan het werk tot 1975 toen ik uitgewerkt was. Korter cv heug ik me niet. Drieëntwintig jaar school dertien jaar lonend aan het werk en vervolgens ononderbroken bezig met en voor anderen. Nee ik heb er de kantjes niet afgelopen. Het is gegaan zoals het gegaan is. Had verschillende petten op de een paste me beter dan de ander. Wil niet zeggen dat er geen mislukkingen bij zaten dat is zo negatief maar het waren probeersels. En gek genoeg ik was tevreden met die pogingen. Heb geen last van schuldgevoelens. Deed wat goed was voor zover ik kon nagaan. Wat zou je dan jezelf kwellen met schuldgevoelens? Dat is een merkwaardige bijwerking van het christelijke geloven. Want dat steunt op een collectief schuldig staan tegenover god. De erfschuld die door de zoon van god is weggenomen waaraan je deel krijgt door je te laten dopen. Een vondst van de kerk die niets met de werkelijkheid van doen had. Was dus een vriendelijk mens met zovelen om me heen. Natuurlijk had ik ook akelige trekjes zoals alle mensen en haakte ik anderen pootje. Vooral toen ik jong was en onvolwassen en nog maar een klein part van de werkelijkheid kon overzien. Dat werd afgestraft dan wel gecorrigeerd. Zo’n vreselijke bengel was ik niet en kreeg dus weinig op mijn kop. Mijn afnokken van de oorspronkelijke doelstelling was niet zozeer een persoonlijke mislukking als wel een keuze in een ontwikkelingsfase. Maar ook nog eens de afkeuring van een leefwijze. Een religieuze levensstijl hield in een ongehuwd bestaan op grond van twijfelachtige drijfveren. Dat wilde ik beslist niet. En zo gebeurde het dat ik trouwde negen jaar zonder kinderen bleef en toen eindelijk een meisje geboren werd mijn vrouw geleidelijk aan mentaal ziek werd tot een cva haar geheugen verduisterde en de dood haar op tachtig jarige leeftijd van me wegnam. Mijn huwelijk kende 25 vette en even zoveel magere jaren. Ik bleef bij haar maar had met haar meeweten enkele vriendinnen die het voor mij dragelijk moesten houden. Het was voor beide niet altijd makkelijk de dertig van de totaal vijfenvijftig jaar samenzijn. Achteraf kijk ik er voldaan op terug. En ook mijn vrouw gaf de laatste zeven jaar genoeg blijken van tevredenheid. [sep2020]
Deze webpagina wordt zo mogelijk maandelijks ververst. abba@davidrikkers.nl